Вівторок, 21.11.2017, 00:06
Вітаю Вас Гость | RSS
Головна | Каталог статей | Реєстрація | Вхід
Меню сайту
Форма входу
Категорії розділу
Мої статті [321]
Пошук
Друзі сайту
Візова підтримка
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Winnicy
Fundacja SEMPER POLONIA
CENTRUM JĘZYKA POLSKIEGO
Genealogia Polaków
Stoważyszenie"Wspólnota Polska"
Pomoc Polakom na Wschodzie
Konsulat Generalny RP we Lwowie
Zjednoczenie nauczycieli Polskich na Ukrainie
Chmielnicki obwodowy ośrodek związek Ukrainy
Polonijny portal m.Winnicy i Podola
Polska Szkoła
Szkoły Polskie za granicą
IUVENUM POLONIA
2011 rok Miłosza
OFICJALNY PORTAL PROMOCYJNY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Konsulat Generalny RP w Sewastopolu
Polonia Świata
Instytut Pamięci Narodowej
e-Niepołomice
WP.PL konflikty
Fundacja Kardiorytm
Fundacja Wolność i Demokracja
Wspólnota Polska Oddział w Krakowie
Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą
Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą - Warszawa
Telewizja Wrocław--Studio Wschód
KARTA POLAKA
Związek Polaków na Ukrainie
Gimnazjum w Dziadowej Kłodzie
Статистика

Онлайн всього: 1
Гостей: 1
Користувачів: 0
Związek Polaków na Ukrainie
Oddział w Sławucie
Головна » Статті » Мої статті

Jak KGB-NKWD zamiatało za sobą ślady po morderstwie Polaków w Katyniu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 marca 1959 roku ówczesny kierownik KGB ZSRS Aleksander Szelepin skierował do Pierwszego Sekretarza KC KPZR Nikity Chruszczowa ściśle tajny list z propozycją likwidacji archiwów, potwierdzających winę Moskwy w likwidacji dziesiątków tysięcy polskich jeńców wojennych w Katyniu, Charkowie, Ostaszkowie i innych miejscowościach na terenie dzisiejszej Ukrainy, Białorusi i Rosji.

Związek Radziecki dopiero 25 lat temu - 13 marca 1990 roku wyznał swoją winę w zamordowaniu przez funkcjonariuszu NKWD Polaków, określając ją jako „jedną z największych zbrodni stalinizmu”. Przez pięćdziesiąt poprzednich lat komuniści obarczali winą za to ludobójstwo Niemców.

Tekst listu z 3 marca 1959 roku:

Ściśle tajne
Towarzyszowi Chruszczowowi N.S. 

W Komitecie Państwowej Bezpieki (KGB) przy Radzie Ministrów ZSRS od 1940 roku przechowywane są akta i inne dokumenty rozstrzelanych w tymże roku internowanych polskich jeńców wojennych – oficerów, policjantów, osadników, ziemian i t.p. osób byłej burżuazyjnej Polski. 

Łącznie po decyzjach specjalnej „trójki” NKWD ZSRS rozstrzelano 21.857 osób. Z nich – 4.421 w lesie katyńskim (obw. smoleński), 3.820 – w starobielskim łagrze niedaleko Charkowa, 6.311 w łagrze ostaszkowskim (obw. kaliniński) i 7.305 – w innych łagrach i więzieniach Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi. 

Wszystkie operacje z likwidacji wskazanych powyżej osób prowadzono, kierując się Rozporządzeniem KC KPZR z 5 marca 1940 roku. Wszystkie te osoby zostały skazane na najwyższy wymiar kary po zbadaniu ich akt osobistych, jako jeńców wojennych oraz internowanych w 1939 roku.

Od momentu przeprowadzenia operacji, to znaczy – od 1940 roku, żadnych zaświadczeń w tej sprawie nie wydawano, wszystkie 21.857 akt są przechowywane w opieczętowanym pomieszczeniu.

Dla Radzieckich organów te akta nie stanowią szczególnej wartości ani operatywnej, ani historycznej. Mało prawdopodobne, że mogą naprawdę zainteresować także naszych polskich przyjaciół. Odwrotnie – każda nieprzewidziany przypadek może doprowadzić do dekonspiracji przeprowadzonej w 1940 roku operacji ze wszystkimi niekorzystnymi dla naszego państwa skutkami.  

Tym bardziej, że w stosunku do rozstrzelanych w Lesie katyńskim istnieje oficjalna wersja, potwierdzona przeprowadzonym z inicjatywy sowieckich władz w 1944 roku badaniem komisji pt. „Specjalna komisja z badania i śledztwa rozstrzelania przez niemiecko-faszystowskich okupantów w Lesie katyńskim polskich oficerów – jeńców wojennych”.

Zgodnie z wnioskami ww. komisji wszyscy likwidowani tam Polacy są uważani za zabitych przez niemieckich okupantów. Materiały z prowadzonego wówczas śledztwa szeroko wyświetlano w sowieckiej i zagranicznej prasie. 

Podsumowując wyżej powiedziane, uważam ,że warto zniszczyć akta wszystkich osób, rozstrzelanych w 1940 roku wskutek przeprowadzonej operacji. 
Dla realizacji wniosków po linii KC KPZR czy sowieckiego rządu można zostawić protokoły posiedzeń „trójki” NKWD ZSRS, która wydała wyrok rozstrzelania dla tych osób i akty o wprowadzeniu tych decyzji w życie. Ilość takich dokumentów jest stosunkowo niewielka i przechowywać ich można w oddzielnej teczce. 

Projekt decyzji KC KPZR w dodatku.

Kierownik KGB przy Radzie Ministrów ZSRS

A. Szelepin

3 marca 1959 r. 

Niemcy po Holokauście Żydów wypłacili im znaczne odszkodowania za zamordowanie bliskich lub przymusową pracę na rzecz III Rzeszy. Podobne sprawy znajdują się także w rosyjskich sądach i Europejskim Sądzie ds człowieka. Usystematyzowanie informacji w postaci dokładnej listy zamordowanych przez NKWD zostało przekazane prawomocnemu następcy ZSRS – Rosji. Rosja powinna ponieść wszystkie konsekwencje finansowe i wypłacić rodzinom zamordowanych oficerów polskich, policjantów, prawników, wójtów i profesorów świadczenia rekompensacyjne. Niestety te sprawy ucichły w ostatnich latach. Może po wygranej Dudy w wyborach prezydenckich i PiS – w wyborach parlamentarnych Rosji w końcu zostaną przedstawione realne zarzuty?

Jerzy Wójcicki przy współpracy z Anatol Kerżner, 04.07.15 r.

 

 

 



Джерело: http://wizyt.net/
Категорія: Мої статті | Додав: Pawlusza (07.07.2015)
Переглядів: 94
Додавати коментарі можуть лише зареєстровані користувачі.
[ Реєстрація | Вхід ]
Copyright MyCorp © 2017